Wydanie DLSS 4.5 przez firmę NVIDIA przyciągnęło więcej uwagi niż zwykle. Jest ku temu wyraźny powód: zamiast skupiać się wyłącznie na stopniowej poprawie jakości wizualnej, ta iteracja wydaje się rozszerzać zakres – kładąc nacisk na optymalizację, szerszą funkcjonalność i dodatkowe funkcje. Na tym etapie DLSS zapewnia już wystarczająco spójną jakość obrazu, aby można go było szeroko stosować w różnych scenariuszach, w tym w grach wieloosobowych, w których często unika się takich technologii.
Wydanie wersji 4.5 zbiegło się również z czymś więcej niż tylko oczekiwanymi twierdzeniami o nawet 6-krotnej poprawie FPS. Wprowadzono dwa dodatkowe ustawienia wstępne, L i M, wraz z nowym modelem opartym na transformatorze, a dynamiczne generowanie klatek zaplanowano na 31 marca. Łącznie zmiany te – zwłaszcza w połączeniu z tytułami takimi jak Resident Evil 9, które zawierają zaawansowane implementacje śledzenia ścieżek – sugerują potencjał znacznej poprawy wyników renderowania.
TREŚĆ ARTYKUŁU:
Wideo o DLSS 4.5
Najważniejsze informacje
Nowe ustawienia L i M zapewniają niższą wydajność w porównaniu do wcześniejszych opcji. Wynika to z faktu, że kładą one nacisk na poprawę jakości obrazu, a nie na jej obniżenie w celu zwiększenia liczby klatek na sekundę. To rozróżnienie jest kluczowe dla dyskusji. Nie ma to być pełna recenzja, ale raczej ilustracja szerszego punktu: począwszy od wersji 4.5, DLSS nie jest już tylko prostym przełącznikiem zwiększającym wydajność.
Działa jako oddzielna opcja graficzna, która poprawia jakość obrazu kosztem wydajności. Pod tym względem jest to porównywalne do zwiększania jakości cieni lub włączania wyższych poziomów antyaliasingu, gdzie lepsza wydajność wizualna wiąże się z dodatkowym obciążeniem systemu.
Jednak nie do końca. Włączenie wyższej jakości cieni zazwyczaj zmniejsza liczbę klatek na sekundę, podczas gdy aktywacja DLSS 4.5 w ustawieniach M lub L może poprawić klarowność obrazu, zmniejszyć migotanie i nadal utrzymać lub nawet zwiększyć wydajność.
Ważne wyjaśnienie
W tym miejscu warto odnieść się do potencjalnego nieporozumienia. Początkowo zakładałem, że omawiany koszt wydajności odnosi się do bazowej liczby klatek na sekundę – tj. wydajności bez włączonego DLSS. Używając Resident Evil 9 jako przykładu, oznaczałoby to, że włączenie DLSS 4.5 może zmniejszyć liczbę klatek na sekundę w porównaniu do natywnego renderowania. Innymi słowy, nowe ustawienia wstępne można interpretować jako konwencjonalne ustawienia graficzne, które poprawiają jakość wizualną kosztem obciążenia GPU.
Nie. Nowe ustawienia są nieco mniej wydajne tylko w porównaniu do poprzednich trybów DLSS, a nie w stosunku do natywnego renderowania. Nakładają one wyższe wymagania sprzętowe, w tym zwiększone wykorzystanie pamięci wideo, co może prowadzić do obniżenia wydajności na starszych procesorach graficznych w porównaniu do wcześniejszych modeli. Jednocześnie poprawia się jakość obrazu, co jest znaczącą zmianą w sposobie działania DLSS w porównaniu do jego wcześniejszych iteracji.
W przypadku nowszych układów GPU, takich jak ASUS Prime GeForce RTX 5070 12 ГБ, jakość obrazu poprawia się, podczas gdy wpływ na wydajność staje się nieistotny, zbliżając się do marginesu błędu pomiarowego. Jest to również powód, dla którego zdecydowałem się nie przeprowadzać pełnej recenzji DLSS 4.5. Stworzenie miarodajnego porównania wymagałoby reprezentatywnej próbki na wielu procesorach graficznych, co w tym przypadku nie jest wykonalne.
Śledzenie promieni a śledzenie ścieżek
Jest to szczególnie istotne, biorąc pod uwagę, że DLSS 4.5 pozostaje praktyczną rekomendacją. Istnieją gry, takie jak Resident Evil 9 – tytuły dla jednego gracza z dużym naciskiem na atmosferę i oświetlenie – w których śledzenie ścieżek może być wykorzystywane bardziej efektywnie.
Dla kontekstu, path tracing można uznać za zaawansowaną wersję ray tracingu. Tradycyjny ray tracing oblicza odbicia i oświetlenie głównie dla poszczególnych obiektów względem źródeł światła, bez dalszej propagacji. Natomiast śledzenie ścieżek uwzględnia zarówno światło padające na obiekt, jak i sposób, w jaki światło to oddziałuje z otaczającym środowiskiem, tworząc bardziej realistyczne oświetlenie i odbicia.
Innymi słowy, jeśli promień światła uderzy w wazon, śledzenie promieni pokaże wazon jako oświetlony, podczas gdy śledzenie ścieżek uwzględni również światło odbite od wazonu na otaczające środowisko. Efekt ten jest szczególnie zauważalny w horrorach, gdzie subtelne oświetlenie i odbicia znacznie poprawiają atmosferę.
W Resident Evil 9 włączenie śledzenia ścieżek jest praktyczne przede wszystkim w połączeniu z DLSS 4.5. Dotyczy to nie tylko nowych ustawień wstępnych, ale także, w przyszłości, dynamicznego generowania klatek. To ostatnie pomoże zmniejszyć opóźnienie wejściowe związane z DLSS – czynnik, który rośnie wraz z liczbą generowanych klatek – ale nie w stopniu, który zmniejszyłby wrażenia z gry dla jednego gracza.
Jest to szczególnie istotne, biorąc pod uwagę wsparcie ze strony NVIDIA Reflex. Według firmy, Reflex może zmniejszyć opóźnienia wejściowe w Resident Evil 9 nawet o 46%. W praktyce efekt jest imponujący, niemal jak czarna magia.
Podsumowanie DLSS 4.5
Najważniejsze jest to, że NVIDIA osiągnęła to, czego nie udało się osiągnąć próbom rebrandingu, takim jak zmiana nazwy Facebooka. DLSS 4.5 stanowi znaczącą zmianę pozycjonowania jednego z najważniejszych produktów oprogramowania dla graczy. Nie jest to już tylko „generator fałszywych klatek” – termin, którego osobiście unikam, ponieważ wszystkie klatki są w pewnym sensie generowane przez system.
Dzięki nowym ustawieniom wstępnym, NVIDIA DLSS 4.5 funkcjonuje jako opcja graficzna, która może teraz poprawić zarówno wydajność, jak i jakość obrazu jednocześnie. Oznacza to znaczącą zmianę: w przeciwieństwie do technologii takich jak PhysX, DLSS jest pozycjonowany jako podstawowa, trwała część ekosystemu gier i wydaje się, że pozostanie standardową funkcją w przyszłości.